6 augustus 2013

De wekker ging om 8:30 uur zodat we nog fatsoenlijk konden wakker worden, douchen en ontbijten. Nadat we allen gereed waren voor vertrek verlieten we met pijn in het hart dit mooie hostel Ik kreeg mijn borg terug en we lieten nog een fooi achter voor de schoonmaakster die tevens voor het ontbijt zorgde. Nu moesten we weer naar het centraal station met onze zware koffers. De niet zo relaxte trottoirs hielpen niet mee het wat makkelijker te maken. Toen we aankwamen op het centraal station van Warschau had ik niet meer het idee dat ik een uur geleden nog gedoucht had zo godvergeten warm was het.

We gingen in de rij staan voor een ticket (wat ongeveer 15 minuten duurde) en toen we aan de beurt waren brak er iets bij me… Vanaf dit moment zou het vandaag alleen maar erger worden. De beste vrouw sprak namelijk geen fatsoenlijk woord Engels en riep iets in het Pools en wees naar de andere kant van het station. We stonden dus voor niets in de rij omdat een of andere ongeschikte Pool geen Engels sprak. Wat volgde was nog erger, want we moesten bij de volgende balie namelijk nog een half uur wachten. Daarbij werd de kans steeds groter dat we door een monster geholpen zou worden die ook geen woord Engels sprak… Ik hield het niet meer!

Gelukkig konden we al 45 minuten na dat we het station instapte eindelijk met een gereserveerd ticket in de hand richting het juiste perron lopen. Dit bleek nog niet zo makkelijk als gedacht, want de perrons daar waren niet zo overzichtelijk als bij ons in Nederland. Op het perron checkten we maar even dubbel of we wel op de goede plek stonden, want er stond een trein klaar van 12:11 uur maar wij hadden gereserveerd voor 12:15 uur en dus moesten we nog even wachten.

Inmiddels was het 12:20 en was onze trein er nog niet. Opeens hoorden we de omroeper in het Duits zeggen dat de trein naar Wenen (die wij moesten hebben) 10 minuten vertraging had. Wij wachten daarom gewoon, want tsja in Nederland hebben we dat wel vaker. Maar!!! Even later had onze trein ineens 20 minuten vertraging en nog veel later werd het 30 minuten… Uiteindelijk kwam de trein met 35 minuten vertraging aan op het tegenoverliggende perron, waarvan de wagonnummers van de trein ook nog eens niet goed zichtbaar waren!!! Dus hoopten we maar dat we de juiste hadden.

Ingestapt in onze coupé troffen we een oud pools vrouwtje aan die al gelijk begon te zeuren over het feit dat wij de ramen open deden. Maar ook hier geen woord Engels alleen Pools en de beste vrouw had gewoon niet door dat we het niet konden verstaan… Na een paar pogingen Engels gaven wij het op en praatten ook wij in onze eigen taal. Met deze feeks moesten we nog 5,5 uur in de trein zitten.

Hoe dichter we bij Auschwitz kwamen hoe grauwer de gebouwen werden en hoe meer ruïnes we zagen. Echter waren we er nog lang niet want er moest eerst in het al dan niet bekende Katowice worden overgestapt. Hier vervolgde de dramatiek zich, want daar waar Len zei dat we bij het volgende station uit moesten stappen stonden we inmiddels op dit volgende station verdwaasd te kijken en bleek dat we een halte te vroeg uitgestapt waren… Natuurlijk reed de trein net weg toen we daar achter kwamen en moesten we wachten op de volgende trein. Gelukkig kwam deze met 2 minuten en toen we deze in stapten slaakte we een zucht van gelukzaligheid… Deze trein had namelijk wél een goede airco.

Aangekomen op het station van Katowice liepen we naar de infobalie voor een ticket van daar naar Auschwitz… Dit bleek niet nodig want onze Interrail kaart was gewoon geldig! Volgens de vriendelijke vrouw moesten wij op perron 5 de trein hebben, maar dit perron was wel 15 minuten lopen vanaf hier… Wederom dachten we dat we gek werden. Achteraf bleek dit hooguit 5 minuten te zijn door de toevallige sluiproute die we hadden genomen.

Inmiddels was de temperatuur flink gestegen en sijpelde het zweet langs onze voorhoofden en moesten we nog een half uur wachten op de trein naar Auschwitz. Toen de trein arriveerde voelde ik even een vlaag van gelukzaligheid, deze vlaag veranderde echter snel in een doodswens want de trein was namelijk een soort oven en de airco was verre van aanwezig. We moesten nog een uur en we wilden niet meer leven… Inmiddels gutste het zweet als een waterval uit poriën waarvan ik niet eens wist dat ik ze had. En tot overmaat van ramp kwam de conducteur langs, die zo de broer had kunnen zijn van de discutabele kapitein van de Costa Concordia. Ook wees hij ons er vriendelijk op dat we niet naar Auschwitz gingen zoals steeds eerder vermeld maar naar Oświęcim … Wat in mijn ogen precies hetzelfde was, want ik had op mijn Interrail kaart steeds de Engelse benaming voor de steden gebruikt. Ook deze conducteur kon geen fatsoenlijk woord Engels en begreep dus ook niet wat ik bedoelde en liep maar gewoon naar de volgende passagier.

Eenmaal aangekomen op het station Oświęcim wilden we maar 1 ding: WATER!!! Dit haalden we dan ook bij een lokaal winkeltje tegenover het station en daarna liepen we met koffer en flesje water richting hotel…

Dit zou nog 39 minuten gaan duren volgens de plattegrond (die ik thuis had gemaakt via Google Maps) en dit bleek vrij accuraat… Nadat we door steegjes heen liepen belandden we bij een brug, deze brug moesten we over om er vervolgens weer onder door te gaan. Waar we toen belandden was een soort nachtmerrie: we moesten namelijk een heel bos door voordat we weer verharde weg konden bewandelen. Met die zware koffers van ons was dit alles behalve comfortabel.

Uiteindelijk kwamen we aan bij het hotel en konden we inchecken en zodra we de kamer in kwamen deden we onze door zweet doordrongen shirts uit en werd er om de beurt genoten van een zeer verfrissende douche.

We aten in het hotel en gingen vroeg slapen want morgen stond ons pas echte ellende te wachten bij het bezoek aan concentratiekamp Auschwitz.

Vorige dag                                                                                                  Volgende dag

Reacties zijn gesloten.