Niels en Paul

Nadat mijn ouders en Hunter weer naar Nederland waren vertrokken had ik maar heel even de tijd om me mentaal voor te bereiden op de komst van Niels en Paul en zoals gezegd op mijn tentamen Fonetiek van Maandag. Dat zou mijn eerste tentamen hier in Zweden worden en ik was best benieuwd hoe dat zou zijn. Ik heb daarom donderdag en vrijdag nog met mijn neus in de boeken gezeten, want van het weekend zou er zeker weinig meer van komen.

Zaterdagochtend nam ik voor de 3e keer sinds ik in Lund zat de trein naar Kopenhagen, dit keer wél weer met mijn paspoort! Om kwart over negen had ik op het vliegveld van Kopenhagen afgesproken met mijn gasten en vanaf daar zouden we doorgaan naar Kopenhagen centraal. Daar stopten zij hun tassen in een kluisje en kon de eerste dag vakantie, voor hun althans, beginnen!

We liepen op te beginnen via het centrum naar Christiania, maar terwijl we door de winkelstraat heen liepen kwamen we een sportwinkel tegen waar ze voetbalshirts van het Deense nationale elftal verkochten. Missie 1 van de dag was het scoren van zo’n shirt. In eerste instantie hoefde ik niet per se een shirt te hebben, want ja het was toch Denemarken. Maar toen ik zag hoe het shirt eruitzag was ik eigenlijk gelijk verkocht: een reliëf van een Viking op de voorkant van het mooi rode shirt en op de linkermouw is aan de binnenkant DENMARK gespeld in runentekens. Ik wilde geen speler van het huidige nationale team op mijn rug wilde hebben en daarom besloot ik, zoals altijd, om voor Jazou met nummer 5 te gaan. En het geluk wilde dat ik bij het afrekenen alleen maar hoefde te betalen voor het shirt en niet voor de bedrukking. De vriendelijke man achter de kassa was het simpelweg vergeten in te voeren. Dat scheelt toch weer 18 euro!

Helaas voor Niels en Paul hadden ze geen maatje L meer en daarom gingen we kijken bij een andere sportwinkel. Daar waren de L’etjes echter ook op en dat was best wel een bummer.

Ondertussen was het al weer bijna lunchtijd en daarom besloten we een kopje koffie te nemen met een lekker stukje karamel cheesecake, bij dezelfde Espresso House waar ik ook met Marit zat een paar weken geleden.

Het was een heerlijke oplader en daarna konden we weer vol energie verdergaan. Ik leidde de heren rond in de stad waar ik al een aantal keren eerder was geweest en inmiddels aardig mijn weg wist te vinden. We gingen via Borgen naar Christiania en daarvandaan liepen we via Nyhavn, langs Amalienborg door naar Den Lille Havfrue (de kleine Zeemeermin). Vlak voor de zeemeermin namen we weer even een pauze en een biertje. Ook dat was weer een zeer welkome onderbreking, want we hadden er een stevige wandelpas in zitten.

Ook deze keer waren er weer veel toeristen te vinden bij de kleine zeemeermin, maar aanzienlijk minder dan de vorige keren. Daarom konden we nu een prachtige selfie maken met z’n drie voor het beeldje. Zeer voldaan, al dacht Niels het daar het zijne van, vervolgden we onze weg richting het stadion van FC Kopenhagen. We hadden nog hoop dat ze daar ook shirts van het Deense elftal zouden verkopen want het stadion werd ook gebruikt voor de nationale wedstrijden. Maar helaas dit bleek geenszins het geval en liepen we teleurgesteld weer terug richting het station.

Daar haalden we de tassen op uit de kluisjes en keken we vanaf welk spoor de trein terug naar Lund ging. Een uurtje later waren we in Lund en namen we de bus naar, de McDonalds. Ja juist ja, daar ging mijn voornemen om niet meer naar de Amerikaanse hamburgerboer te gaan. Maar tja, we hadden een lange dag gehad en we hadden zeker 20 kilometer gelopen, dus we vonden dat we dit wel konden hebben.

Bij aankomst thuis aten we ons menuutje op en maakten het niet te laat want er zou nog een hele week volgen en we waren nu al gesloopt. De zondag stond daarom ook in het teken van bijkomen en bordspellen spelen. En dat was ook wel even lekker!

Maandag had ik het eerdergenoemde tentamen om negen uur in de ochtend. Mijn wekker ging dus lekker vroeg maar de boys konden nog lekker blijven liggen. Terwijl ik niet veel later aan het zwoegen was op mijn tentamen lagen zij dus nog lekker te ronken in bed. Twee uur later had ik mijn tentamen af en kon ik weer naar huis. We hadden vier uur om het tentamen te maken, maar die tijd had ik zeker niet nodig.

Het maken van een tentamen in Zweden gaat net even anders dan in Nederland. De jassen en de tassen dienden aan de speciaal daarvoor geplaatste kapstokken te worden gehangen en je mobiel moest uit en in je tas dan wel je jas gestopt worden. Je moest een identificatiemiddel voor je neerleggen op je tafel en bij het maken van je tentamen mocht je alleen je nummer op het antwoordenvel schrijven. Het nummer dat op jouw voorblad geschreven stond (in mijn geval 15). We mochten, ongeacht of je klaar was of niet, pas na minimaal een uur weg. Over het niveau van het tentamen kan ik zeggen dat het vergelijkend was met dat in Nederland, althans dat vond ik.

Thuis aangekomen kwam ik tot de ontdekking dat de heren inmiddels al wakker waren. En na zelf een zeer ruime tijd bij te zijn gekomen van mijn tentamen gingen we eropuit en leidde ik ze rond door Lund. Maar om eerlijk te zijn: Lund is niet zo groot en we sloegen de musea over, dus we waren vrij snel weer klaar. Maar desalniettemin hebben we wel de universiteitsbibliotheek, AF Borgen, het universiteitshuis, de Domkyrka, de Systembolag, Lundafalafel en de Playotek gezien. Met de laatstgenoemde spellenwinkel als hoogtepunt van de dag.

Niels kwam daar uitbreidingen van spellen tegen die hij thuis had en dus sloeg hij toe. Maar niet alles, want op de planning voor de dinsdag stond een tripje naar Malmö. En daar is ook een hele grote spellen/boekwinkel. Na de korte Tour du Lund gingen we weer huiswaarts en deden we nog wat spelletjes alvorens we het eten gingen maken.

De volgende dag stond er dus een dagje Malmö op het programma, maar eerst had ik nog twee uur IJslands tot 12 uur. Na deze les ging ik naar huis om mijn spullen te pakken en te kijken of de gasten al klaar waren voor vertrek. We zouden in de avond naar een ijshockeywedstrijd gaan daar en dat combineerden we dus met een dagtripje naar de stad. Het enige wat ik ze eigenlijk wilden laten zien daar was de Turning Torso en het uitzicht vanaf daar. Je kon vanaf daar namelijk Denemarken zien en misschien nog wel belangrijker “The Bridge”. Voorafgaand waren we lounge-technisch gezien erg goed bezig door een lekker kopje koffie met gebakje te nuttigen met uitzicht op de Turning Torso.

Nadat we even naar Denemarken hadden gezwaaid namen we de bus naar het centrum en liet ik de jongens de spellen/boekenwinkel zien waar ik het eerder over had. Dit was een soort paradijs waar ze naast spellen en boeken ook Star Wars en Zelda spullen verkochten. We hebben hier dus een ruime tijd doorgebracht.

Toen we onze portemonnee hadden getrokken en klaar waren, namen we de benenwagen richting het treinstation Triangeln en daar in de buurt aten we een heerlijk broodje kebab. Daarna namen we de trein een halte verder naar Hyllie waar de Malmö Arena stond en gingen we naar binnen om de wedstrijd te aanschouwen. Eenmaal binnen zagen we gelijk een fanshop en daar kochten we alle drie een sjaaltje. We keken ook nog naar een shirtje, maar die kostte wel 70 euro en dat was ons toch net even iets te gortig…

Tevreden met onze sjaaltjes liepen we naar onze plek en onderweg haalden we nog een biertje. De spelers waren nog met de warming up bezig en dat was al genieten, maar het echte genieten begon toen de wedstrijd op het punt stond te beginnen. Er was een lichtshow met muziek en de spelers werden een voor een op het veld geroepen. Alles aan die grootse prematch show schreeuwde Amerikaans! Op dat moment zei Niels dat de kosten van het kaartje er nu al uit waren. En ik moet zeggen dat ik het daar roerend mee eens was. En toen moest de wedstrijd dus nog beginnen!

Het was een zeer amusante pot en ondanks dat ik geen verstand heb van ijshockey kon ik wel zien dat de Malmö Redhawks de betere ploeg was. En dat betaalde zich dan ook uit want ze wonnen met 3-1 van HV71, de regerende landskampioen. Na afloop liepen we met een tevreden grijns naar buiten en maakten we onze weg terug naar Lund. Daar aangekomen gingen we eigenlijk gelijk op bed liggen want de volgende dag moesten we er op tijd uit, want we gingen naar wat het hoogtepunt van de week moest worden: LEGOLAND!!!

De volgende dag ging de wekker dan ook om zeven uur. En anderhalf uur later zaten we in de trein naar Kopenhagen waar we moesten overstappen op de trein naar Vejle. Vanaf Vejle namen we de bus naar Legoland. Even hadden we hoop dat we eindelijk met “Bussen” (insert Danish accent) mochten reizen, maar helaas betrof het een bus van Sydtrafik en niet van Midttrafik (Voor de liefhebber of degene die niet weet waar dit in hemelsnaam op slaat: https://www.youtube.com/watch?v=N_Si6Jg8-ds&t=25s). Enfin, om twee uur was het dan eindelijk zover: we waren in Legoland!

Het is toch bijzonder hoe drie volwassen kerels spontaan kunnen veranderen in drie kleine jongetjes wanneer ze de poorten van Legoland door lopen. En wat was het genieten daar! Eerst aanschouwden we een soort Madurodam van LEGO. Zo hebben we Amsterdam, Kopenhagen, het Noorse Bergen, het Zweedse Götakanaal en nog veel meer gezien. Allemaal nagebouwd met die kleine bouwsteentjes! Het was magisch om te zien en ik kreeg gelijk zin om mijn ouders de doos met Lego naar Zweden te laten opsturen zodat ik zelf aan de slag kon. Daarna zijn we verder gegaan en kwamen we langs allemaal attracties waar wij veel te oud of te groot voor waren. Alleen het spookhuis, daar konden we wel in en dat was best wel grappig en zeker toen we een spiegelkamer in liepen. Die spiegels spelen echt met je coördinatiegevoel. Toen we uit het spookhuis ontsnapt waren, kwamen we de eerste LEGO-shop tegen van het park en daar kocht Niels drie LEGO-mannetjes van zichzelf. Je kon namelijk zelf je poppetjes samenstellen.

Nadat Niels veel te blij was met de LEGO-versies van zichzelf, gingen we een veel te duur biertje nuttigen. De dienstdoende serveerster had waarschijnlijk net zo weinig zin in serveren als wij zin hadden in betalen, want haar gezicht stond op onweer en ze was zeer kortaf. Maar goed wij hadden een biertje en genoten daar dus maar van. Daarna gingen we verder door het park en kwamen we langs een aantal attracties waar we wel in konden zoals The Temple, waarbij je in een karretje met een laserpistool door ruimtes heen gaan waarbij je dan zoveel mogelijk lichtjes moest uitschieten om punten te krijgen. Aan het einde was ik veel te blij met de 20000 punten die ik had gehaald, daar waar Paul en Niels geen fuck gaven.

Naast attracties kwamen we ook langs een pinguïnverblijf en dat vonden we toch wel merkwaardig. Aangezien het levende pinguïns waren en niet van LEGO. Even later kwamen we ook een aquarium tegen, maar daar stonden nog LEGO-stukken in als decoratie.

Nadat we het hele park hadden gezien was het tijd voor het toetje: de LEGO-shop! Wij hadden ons verheugd op deze plek, want we zouden ons helemaal arm gaan kopen. Het aanbod van de winkel was echter dermate teleurstellend, dat eigenlijk geen van ons extreem veel geld had uitgegeven. Paul had zelfs helemaal niets gekocht. Ik had een LEGO-Eiffeltoren en Niels een LEGO-auto, een Kever, gekocht. Ondanks dat het aanbod een beetje tegenviel, liepen we toch met een tevreden gevoel naar de uitgang en de bus.

Voordat we de trein op Vejle namen, aten we daar een lekkere pizza/broodje kebab. Vervolgens kochten we een biertje voor onderweg en proostten we in de trein op een zeer geslaagde dag. En om de tijd te doden, deden we een spelletje EPIC. Toen we, een paar uur later, bij mijn appartement aankwamen gingen we vrijwel gelijk slapen en maakten we ons op voor de alweer de laatste dag voor Paul en Niels in Lund.

Die laatste dag had ik om 13 uur afgesproken met Kamilla, Iris, Romain en Coline om samen met ons te “fikaen” in een Espresso House. Coline was namelijk op bezoek bij Iris en Romain en het maakten we er wederom een Fränsta-reünie van. Een Fränsta and Friends Fika om precies te zijn! Het was heel gezellig en nadat we klaar waren met de fika, nam ik iedereen mee naar de Drottens Kyrkoruin, want die had niemand van hun nog gezien. Daarna gingen we naar de Domkyrka en daar namen we een leuke groepsselfie.

Daar scheidden onze wegen ook en gingen Niels, Paul en ik naar Playoteket om een spelletje te kopen, Kamilla ging naar de uni want ze had les en Romain, Iris en Coline gingen bij de Domkyrka naar binnen. Voordat we ieder onze eigen weg gingen sprak ik nog af met Iris en Romain dat ik komende week een keer zou langskomen voor het avondeten.

In de Playotek kocht Niels nog een spel, maar kwam helaas ook tot de conclusie dat het Sherlock Holmes spel dat hij eerder zag liggen uitverkocht was. Daarna gingen we naar huis en daar speelden we nog een spelletje.

Dat spelletje Carcassonne gaat in de boeken als het verschrikkelijkste spelletje ooit in mens en heugenis gespeeld. Paul had uit het niets een stad afgemaakt die voor 90% op naam van Niels geschreven kon worden, maar leeg stond omdat ik hem eruit had weten te gooien. Toen was het spelletje wel bepaald en waren Niels en ik eigenlijk met niets anders bezig dan elkaar het leven zuur maken. Het was dan ook geen verrassing dat Paul uiteindelijk met een zeer royale voorsprong de winnaar van het spel was.

Met deze anticlimax van een spel moesten we het doen en daarna gingen we maar slapen. Niels en Paul gingen die dag erna nog even Kopenhagen in voordat ze het vliegtuig terug naar Amsterdam zouden nemen. En daarmee was een einde gekomen aan een fantastische week met twee vrienden, een week die ik niet snel zal vergeten waarbij we Kopenhagen, Malmö en Lund hebben gezien, naar een ijshockeywedstrijd en naar Legoland zijn geweest. Mijn speciale dank gaat ook uit aan Tante Nel en Jolanda, voor hun onvergetelijke inbreng deze week! (https://www.youtube.com/watch?v=tlE-XNwXZk8 en https://www.youtube.com/watch?v=dbLq-89ccvw)

Reacties zijn gesloten.