Weekendje Stockholm/Uppsala

29 september 2017

Het is kwart voor drie in de ochtend en ik hoor mijn wekker afgaan. Dat is de prijs die je betaalt als je zo goedkoop mogelijk met de trein naar Stockholm wil. De avond daarvoor had ik al mijn spullen al ingepakt en daardoor kon ik toch nog even op de snoezen knop drukken. Maar om kwart over drie was het toch echt tijd om te vertrekken. Helaas gaan er rond dit tijdstip nog geen bussen en moest ik een ruim half uur lopen naar het station, met een volgeladen tas op de rug en een trolleykoffertje in mijn rechterhand.

De trein zou om elf minuten over vier vertrekken en ik wilde echt op tijd op het station staan. En wie weet zou ik nog een kopje koffie kunnen scoren voordat ik de trein in zou stappen. Dat was helaas ijdele hoop, want Pressbyrån (Zweedse Kiosk) was nog gesloten. Het station was uitgestorven toen ik daar om kwart voor vier aan kwam, maar hoe langer de tijd vorderde des te meer mensen er op het perron kwamen. Het verbaasde mijn uiteindelijk dat ik dus niet de enige gek was die het ervoor over had om zo vroeg op te staan om goedkoop naar de Zweedse hoofdstad te kunnen reizen.

De treinreis ging voorspoedig en slechts viereneenhalf uur later kwam ik aan op Stockholm centraal. Dat was echter nog niet de eindbestemming voor vandaag, want ik had afgesproken met Harmke en zij woont en studeert momenteel in Uppsala. Dat betekende dat ik nog een kleine veertig minuten met de trein voor de boeg had. Maar voordat ik in de trein naar Uppsala kon stappen, moest ik eerst veertig minuten wachten. Althans dat dacht ik, want om negen uur werd al omgeroepen dat mijn trein vertraging had en daardoor een kleine twintig minuten later zou arriveren.

Dat betekende ook dat ik wat later bij Harmke zou zijn, maar het was alsnog redelijk vroeg op de dag en daarom was het geen enkel probleem dat ik iets later was. Uiteindelijk was ik om kwart voor elf bij Harmke. Na eerst ff wat bijgepraat en uitgerust te hebben, kreeg ik een rondleiding in het stadscentrum. Zo zijn de bekende Domkerk, de oude begraafplaats waar allemaal bekende Zweedse historische figuren liggen begraven, verschillende Nationsgebouwen en het winkelgebied met leuke boekwinkels voorbijgekomen.

Als kers op de taart gingen we naar Gamla Uppsala. Dat ligt net buiten het centrum en daar zijn vier enorme grafheuvels te zien waar de oude Sveakoningen begraven zouden liggen. Wat bijzonder was, was dat je gewoon op de heuvels mocht lopen. Maar niet op de paden die daar liepen. De gedachte was dat zo de paden herstelden en de grafheuvels zo weer een egaal geheel worden. En dat klinkt logisch, maar ik keek toch even raar op toen ik een bordje zag staan waarop stond dat je niet op de paden mocht lopen.

Nadat we deze oude grafheuvels hadden gezien namen we de bus weer terug naar Flogsta, de wijk waar Harmke woont. Maar niet voordat we een cache hadden gevonden. Dit nam net te veel tijd in beslag en daardoor misten we de laatste bus die we konden nemen voordat onze tickets verliepen. Gelukkig was de buschauffeur van de eerstvolgende bus zo coulant om ons mee te laten rijden zonder helemaal een nieuw ticket aan te hoeven schaffen.

Vanaf de halte waar we uitstapten moesten we nog een stukje lopen. En nadat ik Harmke had aangestoken met het virus dat Geocachen heet, zochten we op de terugweg nog twee caches. We vonden de eerste vrij makkelijk, maar de tweede dat was een ander verhaal. Ik geloof dat we daar wel een half uur hebben gezocht, Harmke heeft zicht als een ware acrobaat op plankjes weten te balanceren en heeft tussen het riet gezocht. Dat mocht allemaal echter niet baten, want uiteindelijk moesten we de zoektocht staken omdat het al wat aan het schemeren werd. Lichtelijk gefrustreerd liepen we vervolgens naar de supermarkt om ons avondeten te gaan halen.

Na het avondeten losten we een Mystery op en haalden we die op samen met nog een stuk of vijf andere Traditional caches. Helaas konden we niet alle caches vinden die we zochten, maar degene die we wel vonden waren het zeker waard. Zo bleek de Mystery die we hadden opgelost in de bosjes te zijn in een vogelhuisje die aan een boom vast zat. En in dat vogelhuisje was een kleine Askungen (Assepoester) te vinden, wat in lijn was met de vragen van de cache die over Disney-films gingen. Daarna liepen we weer terug naar Harmkes kamer en genoten we daar van ons welverdiende toetje: ijs met chocola en marshmellow!

We hadden bijna 20 km gelopen vandaag en dus waren onze voeten wel toe aan wat rust. We gingen slapen en zetten de wekker zodat we op tijd op konden voor ontbijt en niet te laat voor de beoogde trein waren.

30 september 2017

Na een simpel ontbijtje maakten we ons uit de voeten naar de bushalte. Daar namen we de bus naar het station waar we de trein pakten naar Stockholm. Want vandaag stond een dagje Stockholm op he programma. Op het station zouden we Susan tegemoetkomen en vervolgens konden we met zijn drie de stad onveilig maken.

Naast dat ik met Susan en Harmke had afgesproken, had ik ook met Rasa afgesproken. Ik zou vanavond bij haar overnachten tot en met maandagochtend. Dit zou echter even iets anders verlopen. Rond het middaguur kreeg ik te horen dat Rasa met pijn in haar buik naar het ziekenhuis was gegaan. Daar heeft ze tot en met maandag moeten verblijven, want ze bleek een acute blindedarmontsteking te hebben opgelopen.

Dat bracht met zich mee dat ik zonder verblijfplaats zat. Susan zou namelijk bij Harmke overnachten en die had maar één luchtbed dus was er geen plaats meer voor mij. Omdat er lang niet duidelijk was wat er precies aan de hand was met Rasa en hoe lang ze in het ziekenhuis moest blijven, kon ik ook nog geen hostel boeken. En toen dat uiteindelijk toch nodig bleek te zijn had ik het geluk dat ik de laatste plek in hetzelfde hostel kon boeken waar ik met de studiereis van twee jaar geleden ook in overnacht had.

Ondertussen ging de dag natuurlijk wel gewoon verder en zou het nog de hele dag duren voordat ik dat hostel zou kunnen boeken. Harmke, Susan en ik waren dus gewoon door de stad aan het lopen en begaven ons naar het nieuwe Vikingaliv museum. Dat zat vlak bij het Vasa-museum en het ABBA-museum. Toen ik op studiereis was, had het museum zijn deuren nog niet geopend en dus vond ik het erg leuk om er nu alsnog heen te kunnen.

We vonden het een erg leuk museum alleen het souvenirwinkeltje was wat teleurstellend. Nadat we waren uitgekeken op al het Viking materiaal, liepen we verder naar het volgende museum wat op ons verlanglijstje stond: het al eerdergenoemde ABBA-museum. Maar toen we de toegangsprijzen zagen besloten we toch om het museum over te slaan, want voor 25 euro konden we toch ook wel andere leuke dingen doen. En om nou te zeggen dat we allen zulke grote ABBA-fans waren dat we naar binnen moesten, dat ging wat ver.

Daarom besloten we weer terug te lopen en het Historiska museum te gaan opzoeken. Dat museum heeft mijn voldoende voor het tentamen voor cultuurkunde mede mogelijk gemaakt. En ik vond het daarom ook wel gepast om nog even dankjewel te zeggen tegen de zeer uitgebreide tijdslijn van het museum.

Nadat we waren uitgekeken op de geschiedenis van Zweden, begaven we ons naar Gamla Stan. Het meest toeristische plekje van Stockholm en erg leuk om doorheen te lopen. We bezochten daar een supergrote boek/spellen/gadgetwinkel en wilden daarna door gaan naar een Viking bar, maar die bleek pas om vijf uur open te gaan. Omdat we toch ook wel honger begonnen te krijgen, besloten we om vroeg aan ons avondeten te gaan en zochten we een McDonalds op.

Na een vette bek gehaald te hebben liepen we door naar Södermalm, de hipsterwijk van Stockholm. Want daar waren veel winkels en Susan was haar pyjama vergeten en moest er dus een kopen. Ik heb bij een Pocketshop (een boekwinkelketen) drie kleine boekjes gekocht met korte verhalen, zodat ik die op de terugweg naar Lund kon gaan lezen. En het waren dunne boekjes dus die waren snel uit te lezen.

Inmiddels was het vijf uur geweest en konden we nu wel terecht in Aifur, de bar in Viking stijl. Daar dronken we een drankje en kreeg ik meer info over de stand van zaken met Rasa. Veel was er nog niet duidelijk helaas. Na een ruime tijd daar te hebben gezeten, liepen we toch maar naar het station. En omdat Harmke en Susan bijna omvielen van de moeheid breiden we er daar een einde aan de dag. Ik bleef nog op het station om te wachten op informatie en zij gingen naar Harmkes kamer in Uppsala.

Na verschillende mensen tevergeefs te hebben benaderd voor een slaapplaats, bleek dat Laura en een vriendin van haar wel naar het centrum zouden komen om een drankje te doen. Gelukkig mocht ik me bij hun voegen en had ik zo in ieder geval wat leuks te doen. We dronken een lekker drankje op een verwarmd terrasje en tegen de klok van twaalf besloot ik toch maar mijn koffer te pakken en het eerdergenoemde hostel te gaan boeken. Ik had namelijk vernomen dat Rasa moest overnachten in het ziekenhuis en dus zat er niets anders op.

Toen ik bij het hostel aankwam bleek ik enorm veel geluk te hebben gehad, want ik had de laatste lege plek in het hostel weten te bemachtigen. Ik kreeg de sleutel naar de kamer en mocht een tasje met bedlinnen pakken. Toen ik op de kamer kwam, lagen er al vier andere mensen te slapen en kon ik dus niet uitgebreid het bed opmaken. Ik besloot mijn pyjama maar op de wc in de hal aan te doen en ik kon daarna nog net een kussensloop om mijn kussen vouwen. Ik sloeg het deken over mij heen en ging slapen.

Het duurde echter niet lang of er kwam nog iemand de kamer binnen, want blijkbaar was ik dan wel de laatste die een plekje had gereserveerd, maar zeker niet de laatste die het hostel binnenkwam. Het was een wat oudere, zeer stevige man die al hijgend en gorgelend binnenkwam. Vanaf dat moment wist ik eigenlijk al dat het een aparte nacht zou gaan worden.

In eerste instantie dacht ik nog: “Nou laat maar gaan, ik ben moe en wil slapen.” Niet veel later viel ik dan ook in slaap, maar deze slaap duurde niet langer dan 2 uur toen ik wakker werd van een half smorende, zwaar ademende en gorgelende man. De beste man stond langzaam op uit zijn bed en strompelde naar de hal waar de wc’s waren en al kuchend hoorde ik daar de deur dicht gaan. Dit tafereel herhaalde zich elke twee uur tot ik om 8 uur besloot uit bed te gaan en mijn spullen te pakken om mezelf uit te checken.

Ik weet nog steeds niet of die man dronken was of echt enorm verkouden, maar wat er allemaal voor geluid uit hem kwam klonk in ieder geval walgelijk en niet echt gezond. Maar goed, ik heb tenminste een paar uurtjes kunnen slapen op een bed en dat was het zeker waard.

1 oktober 2017

Nadat ik me had uitgecheckt, ging ik weer richt het centraal station. Daar deed ik mijn koffertje weer veilig in een kluisje zodat ik alleen mijn rugzak met de broodnodige dingen bij me had. Vandaag zouden Susan, Harmke en ik namelijk naar de wedstrijd AIK-Elfsborg gaan in de Friends Arena en dan is het handig als je rugtas zo leeg mogelijk is bij de tassencontrole bij de ingang.

Over die twee gesproken, zij zouden de ochtend in Uppsala besteden en kwamen in de middag pas naar Stockholm. Daarom en het feit dat ik in de afgelopen twee dagen bijna 40 kilometer had gelopen, besloot ik om een lekkere kop koffie te kopen in de Espresso House net buiten het station. Ik was een van de eerste klanten en dus kon ik een lekker plekje opzoeken vlak bij een stopcontact, want het was wel nodig om mijn mobieltje op te laden. Doordat ik in het donker aankwam in het hostel en iedereen al sliep, kon ik zo snel geen stopcontact vinden om mijn mobiel op te laden.

Een paar uur later was mijn koffie op en mijn mobiel geladen, maar ik had eigenlijk nog niets gegeten. Ik besloot daarom maar te gaan brunchen bij de McDonalds tegenover het station. Het was niet echt een normaal ontbijt, maar ja het was ook niet echt een normale nacht geweest en ik had even geen zin om een supermarkt door te struinen en te piekeren over wat ik zou moeten halen. En dus koos ik voor de gemakkelijke uitweg.

Toen ik mijn hamburgertje achter mijn kiezen had en mijn perenmilkshake weg had geslurpt (die zouden ze in Nederland eigenlijk moeten introduceren!) waren Harmke en Susan bijna op het station gearriveerd en liep ik daar heen om op ze te wachten. Daar zocht Susan een kluisje voor haar tas en schaften Harmke en ik een SL-kaart aan om met het openbaar vervoer te kunnen reizen in Stockholm, met korting.

Daarna liepen we naar de metro en gingen we op weg naar de Mall of Scandinavia. Een soort Nova Lund op steroïden kan je wel zeggen. Het winkelcentrum had drie verdiepingen en winkeltjes van alle soorten en maten. Voor onze wedstrijd in Stockholm werd er in Nederland ook een belangrijke wedstrijd gespeeld: sc Heerenveen-Ajax. Deze wedstrijd wilde ik heel graag via radio luisteren en Harmke volgde de strijd mee via Twitter.

Het is eigenlijk elk jaar een kansloze missie, al wil het eens in de zoveel jaar nog wel gebeuren dat Heerenveen toch wint. En dit jaar kon het misschien dat jaar gaan worden, want ze waren na 6 wedstrijden als enige ploeg nog ongeslagen en stonden op een tweede plek. Ajax deed het daarentegen erg slecht en stonden slechts op de achtste plaats.

Toen de wedstrijd begon werd dan ook al snel duidelijk dat Ajax niets in had te brengen en dat Heerenveen het initiatief nam en veel kansen creëerde. Na een half uur stond het echter nog steeds 0-0 en kon Heerenveen zijn overwicht nog niet in een voorsprong uitdrukken.

En zoals dat wel vaker in voetbal gaat, is het dan de tegenstander die er met de punten vandoor gaat. In de 38ste minuut scoorde Ajaxspits Neres de eerste goal en niet veel later scoorde deze zelfde Neres de tweede goal. Met de rust stond er dus een 0-2 tussenstand op het bord en kon ik het wel vergeten dat dit nog iets ging worden. De tweede helft sla ik dan ook maar over, want Heerenveen kreeg nog twee goals om zijn oren en zo eindigde de wedstrijd in een geflatteerde 0-4 overwinning voor Ajax.

Ik bleef gedesillusioneerd achter en ondanks troostende woorden van Harmke, had ik er best de pest in. Heerenveen was de beter voetballende ploeg, zeker in het begin, maar had de pech dat ze hun kansen niet in het doel zagen verdwijnen terwijl Ajax dat aan de andere kant wel vier keer wist te doen. Helaas, pindakaas…

Gelukkig voor mijn gemoedstoestand stond er nog een voetbalwedstrijd op het programma! Daarom gingen we na de ene wedstrijd via een paar winkeltjes door naar het stadion voor de andere wedstrijd. Deze wedstrijd was in alle opzichten een goedmaker voor de wedstrijd van Heerenveen. De sfeer was goed, er werden veel doelpunten gescoord (uitslag van 5-2) en het was vermakelijk om te kijken. We hebben zelfs een Mamma Appelsapje ontdekt in een van de liederen van de AIK-supporters, maar daarvoor verwijs ik je door naar mijn Facebook-pagina.

Na afloop van de wedstrijd gingen we gelijk terug naar het metrostation, maar onderweg besloten Harmke en ik dat we nog naar het station Västertorp wilden gaan. Daar was namelijk een muurschildering te vinden van de mislukte ballonvaart naar de Noordpool van Andrée, Frænkel en Strindberg. Daar hebben we tijdens onze opleiding al veel colleges over gehad en we konden dus niet naar huis voordat we dit hadden gezien.

Susan had een hotel geboekt in Stockholm en daardoor kon ik nog een nachtje bij Harmke bivakkeren. Dat scheelde me weer een nachtje slecht slapen in een hostel! Toen we bij haar kamer aankwamen, gingen we eigenlijk gelijk slapen, maar niet voordat ik mijn wekker had gezet. Ik moest er namelijk weer vroeg uit voor de trein naar Stockholm, waar ik over kon stappen op de directe trein naar Lund. Ik hoefde gelukkig echter niet weer zo achterlijk vroeg op te staan als vrijdag!

2 oktober 2017

Met de treinreis terug naar Lund kwam er een einde aan een tof weekendje Stockholm en Uppsala. Tijdens dit weekendje heb ik meer dan 50 km gelopen, veel dingen gezien en weer even bijgepraat met klasgenoten. Helaas kon ik niet naar Rasa vanwege omstandigheden, maar ik zal daarvoor vast nog wel een keertje weer terugkomen. Toen ik weer thuis aan kwam was ik best wel gesloopt en dook ik zo goed als gelijk mijn bed in.

Reacties zijn gesloten.