Week 6

18 september 2017

De wekker ging weer eens om halfacht, want vandaag had fonetiek in de vroege ochtend. Het was een erg leuke les, we gingen door waar we gebleven waren: klinkers. Na een uur was de docent klaar met het lesmateriaal en mochten we in groepjes van 4 onze naam gaan transcriberen naar fonetisch schrift. En daar moesten we dan vervolgens van iedereen de verschillende uitspraakvariant naast noteren. Dat was erg leuk om te doen, vooral omdat in mijn groepje een jongen was met een Hongaarse naam en mijn naam is voor een gemiddelde Zweed natuurlijk ook een uitdaging om uit te spreken.

Dat groepswerk is wel echt iets wat ik mis bij de UvA. Vanuit mijn hbo-tijd ben ik wel gewend om in groepen te werken en heb dat altijd als zeer prettig ervaren. Ik vond het daarom ook erg leuk om nu met mijn klasgenoten van gedachten te wisselen.

Na afloop van de les ben ik even naar de Kalmar Nation gelopen, dat is om de hoek bij de uni, om een Sångboek te kopen. Dat is een boekje waarin allemaal liedjes staan die tijdens de sittnings gezongen kunnen worden. Daarnaast wordt het ook gebruikt als herinneringsboek. Het is namelijk de bedoeling dat iedereen die je tegenkomt bij de nation er wat in gaat schrijven. Daarom heb ik ook aan de drie aanwezige bestuursleden gevraagd of zij er als eerste wat in wilden zetten.

In de avond was ik naar een spellenavond gegaan bij het internationale bureau. Er waren redelijk veel mensen en daarom waren de leukste spellen vrij snel vergeven. Ik heb met een groepje van totaal vijf toen maar een spelletje Risk gedaan. Het was al een hele tijd geleden dat ik dat gespeeld had en in de tussentijd blijkt het spel een behoorlijke make-over gehad te hebben. Er waren allemaal nieuwe spelregels bij gekomen en dat maakte dat we uiteindelijk vrij snel klaar waren met het spelletje, nog voordat ik Noord-Amerika had kunnen veroveren. In mijn herinnering duurden de spelletjes Risk altijd enorm lang, maar daar is in de moderne versie blijkbaar vrij weinig van over.

Daarna keken we of er nog een ander spel was wat we konden spelen, maar uit de stapel van spellen prijkte geen spel die we allemaal kenden en dus makkelijk te spelen was. Daarom besloten we maar weer naar huis te gaan. En dat was eigenlijk net op tijd, want ik begon wel honger te krijgen. Deze spellenavond was om 17 uur begonnen en dus had ik nog niet gegeten. Thuis aangekomen nam ik dus maar een restje enchilada’s.

19 september 2017

In de ochtend was er weer een leuke les IJslands, maar de echte activiteit van de dag stond ’s avonds pas op het programma. Wij gingen touwtrekken! Alle afdelingen een keer tegen de andere afdelingen en wie er de meeste punten had, zou de volle winst krijgen. Team Ravenklauw was zeer onderbemand vandaag, maar dat was niet terug te zien tijdens het touwtrekken. Wij hadden namelijk twee van de drie potjes gewonnen en stonden daarom gelijk met Zwadderich, die ook twee van de drie hadden gewonnen. Dus moest er een winnend potje aan te pas komen. Omdat ik de eerste drie potjes helemaal vooraan had gestaan en alles had gegeven wat ik had, besloot ik dat het misschien nu beter was om achteraan te gaan staan. Daar kon ik het einde van het touw om mij heen wikkelen en vervolgens als een soort anker te fungeren.

Bij het derde potje kwamen we erachter dat het beter ging als we gestructureerd te werk gingen en dat als we trokken we met onze volle kracht moesten trekken. Dus gingen we van 1-2-3-TREK! En dat keer op keer. Dat zorgde ervoor dat we als een stelletje oermensen de hele buurt bij elkaar schreeuwden, maar ook de uiteindelijke winst veiligstelden. Na afloop was ik helemaal gesloopt en ik was dan ook wel toe aan een welverdiend biertje.

Toen we naar de Kalmar pub liepen aan de overkant van de straat, zag ik daar ineens Lotte in de rij voor de ingang staan. Met Lotte heb ik in mijn eerste periode aan de UvA Zweeds gedaan en het was dus erg leuk om elkaar weer even te zien en spreken. Nadat we naar binnen gingen besloot ik om een biertje en een maaltijd te halen en ging ik aan de tafel met andere “novisches” te gaan zitten. Een novisch is een student die nieuw is begonnen aan de uni en zich voor het eerst heeft ingeschreven bij de nation. Dit kunnen zowel eerstejaars studenten als Erasmus uitwisselingsstudenten als Masterstudenten zijn.

Na een paar uur geborreld te hebben, vond ik het wel weer mooi geweest en ging ik weer op huis aan.

20 september 2017

Vandaag was het “The day after” en dan heb ik het niet over een kater. Door dat touwtrekken van gister ben ik er weer eens haarfijn van op de hoogte gesteld door mijn lichaam dat ik spieren heb op plekken waarvan ik dat niet eens durfde te vermoeden. Ik kan mijn armen nauwelijks optillen en ook mijn rugspieren hebben het erg te verduren gehad.

Ik had pas om 13 uur les en besloot daarom nog een paar uurtjes langer in bed te blijven liggen. Maar dit bleek geen goede oplossing aangezien ze buiten weer aan de gang gingen met het omspitten van de grond. Dus stond ik maar op en ging ik douchen en me vervolgens mentaal voor te bereiden op de les van vanmiddag. We gingen verder met de fonetische transcripties die we hadden gemaakt vorige les.

Er was geen avondprogramma vandaag en daarom ging ik op tijd slapen.

21 september 2017

De wekker ging vandaag op tijd want Marit zou in de ochtend op het station in Lund aankomen. En daar keek ik al een tijdje naar uit! Ons eerste plan was om een dag in Kopenhagen te verblijven, maar een roosterwijziging bij IJslands gooide wat roet in het eten. Dat betekende dat ik om 15 uur nog les had. Daarom gingen we eerst weer terug naar mijn appartement en daar kon Marit wat bijkomen van de vroege ochtend. Ik moest nog een wasje draaien en dus ging ik even snel naar de tvättstuga.

Tijdens mijn les ging Marit even rondlopen in de stad en toen mijn les voorbij was gingen we weer naar mijn huis om onze spullen te pakken. We gingen namelijk nu wel naar Kopenhagen. Enige momenten later hadden we alles in onze tassen wat we mee wilden nemen en gingen met de bus naar het station van Lund. Daar namen we de trein over de Öresund. Eenmaal in Kopenhagen volgden we Google Maps naar het hotel en toen we daar aankwamen en stonden te wachten om ons in te checken, kwam ik achter iets wat me de volgende dag een zenuwslopende treinreis bezorgde. Ik was namelijk mijn Paspoort vergeten in Lund…

Ik was ervan uit gegaan dat ik die in mijn rugtas had zitten zoals ik in de eerste paar weken had gedaan in Lund. Maar daar was ik al gauw mee gestopt toen ik erachter kwam dat een rijbewijs ook voldoende was om je te identificeren. Ik was in de vlugheid even vergeten dat Kopenhagen niet in Zweden ligt, maar in Denemarken. En dat er sinds een jaar grenscontrole plaats vindt wanneer men vanuit Denemarken Zweden in komt over de Öresundsbrug. Nadat we waren ingecheckt en we op de kamer zaten, moest ik toch even gekalmeerd worden door Marit. Nadat het even was ingezonken dat ik de volgende dag misschien niet meer Zweden in kon komen, nam ik een kijkje in onze badkamer.

Deze badkamer bleek een grap te zijn. Het was namelijk niet meer dan een wc met een douchekop aan het plafond die pal boven de wc hing. Het was echt te belachelijk voor woorden en we besloten dan ook maar niet te gaan douchen vandaag. Het bed was gelukkig wel goed en dat betekende dat we een prima nachtrust hadden.

22 september 2017

Nadat we goed waren uitgeslapen, pakten we onze spullen en gingen we richting de botanische tuinen van Kopenhagen. Onderweg daarnaartoe haalden we ontbijt in een van de vele supermarkten van de Deense hoofdstad. We genoten op een bankje in het Ørestedspark van ons ontbijtje. Dit park kwam eerst op ons pad en daarom besloten we daar maar echt te beginnen met de dag.

Na het ontbijtje met chocoladebroodjes en sinaasappelsap gingen we opzoek naar een cache die in de buurt zat van het park. De volgende cache zat tegenover Jørgensens Hotel, het hotel waar Lennart, Michel en ik ongeveer 4 jaar geleden verbleven tijdens onze Interrailtrip. Inmiddels was er een hoop veranderd, want waar er toen nog overal bouwputten te vinden waren stond nu een sportparkje met allemaal veldjes en skatebanen.

Na deze korte cacheomweg liepen we nu richting de botanische tuin. Maar onderweg kwamen we een Flying Tiger tegen en daar moesten we natuurlijk naar binnen, want de keten kwam uit Kopenhagen. Vervolgens liepen we weer verder naar de tuinen en daar genoten we van de mooie bloemen en planten en ook nog van twee caches die verstopt lagen in het park. Al gold voor een van de twee dat het een virtuele cache betrof en er dus helemaal niets verstopt lag. In de plaats daarvan konden we een meteoriet aanschouwen.

Nadat we ook de kassen hadden bezocht vonden we het wel tijd worden om het echte centrum van de stad in te gaan. Onderweg pakten we nog even een cache mee en bezochten we een heel leuk boekwinkeltje. Daar stond ik bijna op het punt op het eerste deel van Harry Potter in het Deens aan te schaffen, maar voor 25 euro vond ik het toch nog niet waard. Daarom liet ik het boek staan en gingen we verder naar een Espresso House, waar we van een lekker kopje koffie genoten. Een cappuccino voor mevrouw en een ijskoffie voor mijzelf. Overwinning van de dag: Ik verstond zowaar wat de medewerker tegen ons zei in het Deens.

Nadat we lekker waren uitgerust en onze koffie ophadden begonnen we de langste wandeltocht van de dag: Naar de kleine zeemeermin en terug naar het Station. Op de weg naar dit kleine en nog altijd teleurstellende standbeeld kwamen we langs een aantal andere herkenningspunten. Als eerste liepen we langs Borgen, sommige seriekijkers onder jullie zullen dit gebouw herkennen van de gelijknamige Deense politieke serie. Daarna volgde Nyhavn met zijn mooie gekleurde huisjes. Vervolgens was Amalienborg aan de beurt, waar we ook nog een cache hebben gevonden.

Dat deed bij mij de vraag opkomen: Zouden die bewakers van deze koninklijke verblijven weten dat daar een cache lag? In deze tijd van terroristische aanslagen kan het namelijk best wel verdacht overkomen om een klein pakketje achter een electriciteitskastje te plaatsen. En met zo’n geweer in je hand kan een bewaker best veel schade aanbrengen aan een onschuldige cacher. Maar goed, zonder antwoord op deze vraag liepen we weer verder. Vanaf de waterkant bij Amalienborg konden we mooi het operahuis zien en daarna liepen we verder richting de zeemeermin.

Vlak voordat we aankwamen bij de zeemeermin zag ik een sculptuur wat ik eerder had gezien. Het was een schroothoop in de vorm van een reus die zat op een metalen sleutel. Ik kon me nog herinneren dat ik toen een foto had laten maken door Lennart of Michel dat ik naast deze reus zat. Ik kon het natuurlijk niet laten om Marit deze reünie tussen twee reuzen op een foto vast te laten leggen. Daarna gingen we dan toch echt naar de kleine rots in de vorm van een zeemeermin. Daar bleek dat er in al die jaren niets veranderd was, want er kwamen nog steeds bussen met Aziaten langs. Uit pure frustratie besloot ik dan ook maar een foto te maken van de toeristen in plaats van de eigenlijke attractie.

Hierna liepen we weer terug naar het station en dat was een trip van ruim 40 minuten. Eenmaal op het station kochten we een kaartje terug en toen begonnen bij mij de zenuwen op te spelen. Het was diezelfde nervositeit die ik ook altijd heb voordat ik moet gaan presenteren. Toen we de trein terug naar Lund instapten, was ik in mijn hoofd al bezig om allemaal excuses in het Zweeds te verwoorden voor het feit dat ik mijn paspoort niet bij me had. De trein naderde het station Hyllie en daar vond de grenscontrole plaats. Er werd in de trein omgeroepen dat de Zweedse politie nu aan boord was en of we onze identiteitspapieren alvast gereed wilden houden. Het duurde een paar minuten voordat de deuren van de trein sloten en de trein weer in beweging kwam. Wat er toen uit de luidsprekers kwam kon ik niet goed volgen want het was in het Deens, maar ik ging er voor het gemak maar vanuit dat de politie in de rijdende trein verder ging met de uitvoering van de controle en dan bij het volgende station weer terugging naar Hyllie.

De stres die het mij opleverden bleek uiteindelijk voor niets te zijn geweest. De politie had onze coupé overgeslagen en dus kwam ik er met de schrik vanaf. Ik kan je gerust zeggen dat ik nog nooit zo blij ben geweest dat ik Zweden weer in was gekomen!

Toen we weer aankwamen in Lund gingen we naar mijn huis waar we nog even wat spulletjes pakten om vervolgens naar een hotel te gaan aan de andere kant van de stad. Dat hotel had gelukkig wel een fatsoenlijke douche en dus konden we na dit intensieve dagje lekker douchen.

23 september 2017

Vandaag konden we wederom heerlijk uitslapen. Nadat we waren uitgeslapen maakten we ons op om naar het centrum te gaan. Daar bezochten we het historische museum van Lund. Het was een leuk museum en gelukkig niet heel groot. We liepen daarna nog even door het centrum heen en namen even een kijkje in de Flying Tiger van Lund.

Rond etenstijd gingen we een overheerlijke falaffelrol halen bij Lundafallafel, het tentje waar ik op mijn eerste dag hier ook een fallafelmenu had gehaald. Het was weer heerlijk en we hadden het geluk dat het niet druk was dit keer.

Na deze snack haalden we wat lekkers voor bij de koffie, want we zouden ‘s avonds een lekker kopje koffie gaan drinken bij Lotte. Nadat we iets fika-waardigs hadden gevonden konden we eerst naar mijn huis gaan. Daar rustten we even uit om vervolgens een stukje te gaan lopen naar Lotte. Dat was een stukje van 20 minuten vanaf mijn appartement en daarom gingen we daarheen in plaats van naar het hotel aan de andere kant van de stad.

Het was heel gezellig om lekker bij te kletsen met z’n drie. Rond 22 uur gingen Marit en ik weer terug naar het hotel en bedankten we Lotte voor de gezellige avond. We gingen met de bus weer terug naar het hotel en daar aangekomen gingen we gelijk slapen want we waren lekker uitgeput.

24 september 2017

De laatste dag dat Marit hier was, was al weer aangebroken en dat vond ik erg jammer. Maar ja, zij moet ook gewoon weer werken en ik moet hier ook nog aan de studie natuurlijk, dus misschien is dat maar beter ook zo. Deze laatste dag besloten we om aan geocachen te gaan besteden. Er waren nog heel veel caches te vinden in Lund en we maakte een beginnetje om een paar lachende gezichtjes erbij te krijgen in de app.

We hadden er uiteindelijk een stuk of acht gevonden en dat is inclusief eentje die ik zelf al een keer had gezocht maar niet gevonden. Daarna was het alweer tijd om afscheid van elkaar te nemen, voorlopig dan want ik november komt ze weer terug! En dat vind ik leuk.

Nadat ik Marit op de trein had gezet ging ik weer terug naar huis en daar ging ik het eredivisievoetbal van dat weekend even ophalen. En een bizar voetbalweekend was dat zeg! Ajax verliest van Vitesse, Feyenoord verliest van NAC, allebei in eigen huis, terwijl PSV gehakt maakte van FC Utrecht in de Galgenwaard, AZ verloor thuis van Excelsior na twee vroege penalty’s en sc Heerenveen had die dag ervoor gewonnen uit bij Willem II. Dat zorgde ervoor dat PSV de nieuwe koploper was en dat sc Heerenveen de nieuwe runner-up was. Met andere woorden voor mij was het naast een geslaagd weekend met Marit ook nog een geslaagd voetbalweekend!

Reacties zijn gesloten.