10 augustus 2013

Vandaag werden we opnieuw rond half 9 wakker en besloten we te gaan ontbijten bij hetzelfde tentje als gister, alleen wilden we dit keer daar eten en dan gelijk doorgaan voor sightseeing. Toen we daar aankwamen bleek echter dat het tentje alleen van maandag tot en met vrijdag open was en dus moesten we zoeken naar een alternatief. Gelukkig kwamen we snel langs een Costa restaurant waar we een sandwich en een emmer koffie haalden en wederom maakten we hier gortig gebruik van de gratis Wi-Fi.

Na dit heerlijke ontbijtje zijn we naar de Joodse wijk gelopen om te kijken of hier nog wat viel te zien. Naast een paar niet toegankelijke Joodse gebouwen, een Joodse begraafplaats en een kerkje waar je geld voor de entree moest betalen viel er naar mijn mening niets te zien. Halverwege werden we echter wel opgeschrikt door een kreet van onze eigen Michel die zowaar zij: “Dit is er een in het wild!” waarop hij naar een Bugatti Veyron wees. Daar moesten een aantal foto’s van gemaakt worden, want wat voetbalstadions voor mij zijn dat zijn mooie auto’s voor onze Hobbit!

Nadat we deze ietwat saaie ronde hadden gemaakt door het Joodse wijkje namen we ergens een biertje. Althans ik nam een cola want om 11:30 uur in de morgen had ik nog geen trek in pils. De andere heren echter wel en zo geschiedde het.

Wanneer de heren klaar waren met hun pinten vervolgden wij onze weg naar een parkje bovenop een heuvel. Ja alweer, maar dit keer op weer een andere plek. Achter dit skateparkje bevond zich namelijk de ‘Generali Arena’, de thuisbasis van Sparta Praag. Boven op de berg aangekomen troffen we iets aan waarvan het later bleek “De Metronoom” te heten. En ijzeren constructie die inderdaad heen en weer ging als een metronoom. Hier omheen was een mini pleintje gebouwd waar skaters hun skills konden laten zien en daarachter was een groen park met asfalt weggetjes waar de recreatieve skater zijn ei kwijt kon.

Achter dit park bevond zich de ‘Generali Arena’ en in dit stadion hadden Len en Michel geen trek en dus besloten we wederom tijdelijk onze wegen te scheiden. Ik ging een lekker stukje lopen naar deze voetbaltempel terwijl zij genoten van het mooie weer in het park.

Eenmaal aangekomen bij het stadion vielen mij een aantal dingen op:

  • Je kon niet helemaal om het stadion heen want één kant was afgesloten;
  • Er was geen logo op de muur te bekennen, maar alleen een rechthoekig bord met AC Sparta Praha erop;
  • De fanshop was dicht, op de dag van een wedstrijd het is een schande!;
  • Er stonden al een paar stewards zo rond het middag uur en dit terwijl de wedstrijd pas om 20 uur zou beginnen;

Na een paar foto’s te hebben gemaakt ben ik weer terug gelopen naar de jongens en besloten we het park uit te lopen richting de burcht om daar een restaurantje te bezoeken voor de lunch. Dit bleek uiteindelijk lastiger gedaan dan gezegd, want we konden in eerste instantie geen geschikt restaurantje vinden dus liepen we verder uit het centrum meer naar de rand van de stad. Hier zou vast een goedkoop restaurantje zitten. Het moment dat Michel en ik Len wilde gaan wurgen was bijna gekomen, nadat we minuten lang en ontelbaar hoeveelheden traptreden verder waren. We gingen er uiteindelijk maar bij zitten en lieten Len lekker zijn gang gaan met zoeken. Dit duurde gelukkig niet lang want hij kwam een paar minuten later naar ons toe met de mededeling dat hij een restaurant had gevonden dat erg goedkoop was en het zag er ook goed uit. Dit bleek een zeer goed restaurantje waarbij we zó veel eten voor zó weinig geld kregen. Kortom een dikke fooi voor de ober!

Maar helaas waren we even vergeten dat we niet om de hoek hadden gegeten en dat we nog minstens een half uur moesten lopen. Met onze overvolle magen kon dit wel eens een uur gaan worden. Weer via de burcht terug lopende kwamen we Handige Harry en vriendin tegen die nu op weg waren naar het stadion en waarschijnlijk de wedstrijd gingen bijwonen. Na een kort praatje scheidden onze wegen weer en gingen we rechtstreeks terug naar hostel Emma.

Hier aangekomen moesten we stuk voor stuk nodig naar de WC en lagen daarna ruim anderhalf uur op onze bedden bij te komen van de overheerlijke maaltijd die we hadden genuttigd.

Zo rond 19 uur besloten we maar een biertje te gaan drinken in het centrum om de laatste Tsjechische Kronen uit te geven. We waren in de afgelopen dagen al een paar keer langs dit terrasje gelopen en vonden dat we hier nu maar is wat moesten drinken. Het gaat over een terrasje die langs het water lag op ongeveer hetzelfde niveau als het water. Helaas werd het ineens heel waaierig en uit de luchtkleur bleek dat het zo zou gaan regenen en dus moesten we snel het biertje leegdrinken en gingen we op weg naar een nieuwe plaats.

Ergens in een steegje een paar honderd meter verderop vonden we onze nieuwe stek: The Hemmingway Bar. Dit bleek een zeer sjieke bar te zijn waar het bier niet goedkoop was en je je moest houden aan een 10 tal regels. Spijtig genoeg heb ik geen foto kunnen maken van dit reglement wat zich in de drankkaart bevond noch kan ik me herinneren wat de regels precies waren, maar ik kan wel zeggen dat het allemaal zeer sjiek, correct en strikt oogde.

In dit café heb ik een deel van onze avonturen kunnen noteren en vind dit ook erg leuk: dat ik in een dure bar genaamd naar één van de grootste avonturiers van de wereld een paar dagen van onze kleine Europese trein toer heb genoteerd.

Nadat ik gestopt was met schrijven ontstond er een filosofische discussie tussen de drie hoofdpersonen van dit verhaal en deze zette zich voort in een ander kroegje waar we als laatst heen gingen.

Aan het einde van de avond was de strekking van het verhaal dat men niet alles klakkeloos voor waar aan hoeft te nemen en soms ook dingen vanuit een ander perspectief moet durven te bekijken. Met deze wijze woorden sluit ik af voor vandaag want morgen staat de wekker vroeg en wacht ons een trein reis van ongeveer 12 uur.

Vorige dag                                                                                                  Volgende dag

Reacties zijn gesloten.