8 augustus 2013

De wekker was deze vakantie nog niet zo vroeg gegaan: 06:30 uur! We moesten nog een flinke wandeling maken naar het station en we wilden in alle rust wakker worden. De terugweg liepen we anders dan de heen weg. We hadden namelijk ontdekt dat we ook via de hoofdweg konden lopen. Het zou in de praktijk iets langer zijn maar door het bos met onze koffers was geen optie meer!

Na 45 minuten lopen kwamen we aan op het station en voordat de trein kwam konden we nog even ontbijt en vocht halen. Om 08:24 hadden we de trein terug naar Katowice en godzijdank was deze trein niet zo verstikkend warm als die van de heenweg. Daarbij hadden we het gevoel dat deze trein sneller was want voor we er erg in hadden waren we alweer op Katowice. Daar aangekomen bleek dat we nog 2 uur hadden voordat de trein naar de volgende bestemming vertrok: Praag. Gelukkig had Katowice een McDonalds en daar konden we onder het genot van een lekkere cappuccino even internetten op mobiel via de gratis Wi-Fi. Lennart wilde echter zijn Poolse geld opmaken en besloot een souvenirwinkeltje op te zoeken in de buurt van het station…

Om 11:12 uur hadden we de trein vanaf Katowice rechtstreeks naar Praag centraal (Praha Centralna) en deze zit zou ongeveer 5,5 uur gaan duren. Gedurende deze treinreis werd het steeds warmer in de cabine waar de temperatuur gek genoeg buiten om laag ging. We hadden eindelijk voor elkaar dat we de enige 3 personen in onze cabine waren, daar waar we de voorgaande reizen vaak gezelschap hadden.

Hoe langer de reis vorderde hoe vaker we de cabine verlieten om een soort van frisse lucht in te ademen. Dit was echter schijn want het bleef warm. Halverwege de reis raakten we wat aan de praat met 2 Engelse meiden uit Newcastle en Londen. Die maakten steeds een hoop kabaal en we vroegen ons al af wat er in dat hokje gebeurde. Het bleek dat ze van hun 6 stoelen een klein 2-persoonsbed hadden gemaakt. Het zag er goed uit maar ik vond de stoelen ook niet verkeerd in de originele stand.

Een kleine 45 minuten voordat we aankwamen werd er door hun gevraagd of we zin hadden om te gaan kaarten. Dit vonden we een uitstekend plan. Michel en Len waren even een stukje gaan lopen door de coupé en dus begon ik alleen en moest ik uitleggen welke kaartspellen wij zoal deden in Nederland. Uiteraard kwam “Pesten” bij me op. Het probleem was alleen dat ik de Engelse benaming of versie van het spel niet kende. Na uitleg van de regels en latere hulp van de inmiddels gearriveerde Michel en Len waren we het erover eens dat het doorging voor UNO. Even hadden we moeite met de Engelse benaming voor de “Boer”. Wij begonnen met “Farmer” maar dit moest uiteraard “Jack” zijn en ook de “Queen” werd veelal verwisseld door “Lady”.

Vijf minuten voordat we aan zouden komen in Praag gingen we weer terug naar onze eigen cabine, pakten we onze spullen in en waren we klaar om de laatste bestemming van deze Eurotrip te gaan trotseren.

Eindelijk uit de bloedhete trein gestapt merkten we duidelijk dat de temperatuur in Praag wat gunstiger was dan in Auschwitz. Het was rond de 24 graden. We moesten 30 minuten naar het hotel lopen en toen we aan kwamen bij de receptie troffen we een groep Franse backpackers aan die blijkbaar erg lastig waren voor de receptionist. En een kwartier later waren ze eindelijk klaar en hadden ze betaald!

Toen wij aan de beurt waren was de receptionist zichtbaar onrustig en ietwat geïrriteerd door onze voorgangers en werd er moeilijk gedaan over het wisselgeld in Tsjechische Kronen (CZK) en drong hij aan op betalen in Euro’s. Dit deden we niet want we hadden op het station net CZK gepind om het hotel mee te betalen. Uiteindelijk hadden we betaald en konden we naar onze kamer. We werden begeleid door de receptionist en we liepen richting een ander gebouw alwaar we eerst 3 verdiepingen omhoog moesten lopen met onze veel te zware koffers. Eenmaal boven aangekomen konden we onze kamer in, maar niet voordat we erop werden gewezen dat we de sleutel niet in de kamer moesten laten liggen. Als de deur dán dicht zou vallen konden we de deur niet meer open krijgen en zouden we moeten opdraaien voor de kosten van een slotenmaker.

Eenmaal bewust van de regels ploften we neer op onze bedden. Mijn god… Ik zag dat de bedden afkomstig waren uit een zekere blauw/gele woonwinkel, maar ik had nog nooit zulke krakende bedden gehoord… Wat was dat een verschrikking. We gingen ons douchen en dat was wel nodig na het zweten in de trein! Toen we in de badkamer aankwamen bleek echter dat de ramen niet waren afgeplakt en men er zo doorheen kon kijken. Gelukkig was alleen de muur van het tegenoverstaande gebouw zichtbaar, die er voor zorgde dat het zicht de badkamer in geblokkeerd werd en het idee van privacy werd gecreëerd. Toen ik in de douche stapte (1 van de 2) kwam ik erachter dat deze het niet deed en dus verplaatste deze reus zich naar douche 2. Deze deed het gelukkig wel, maar het bleek een verstopt putje te hebben en werd het dus maar een kort verfrissend douchebeurtje.

Allen opgefrist besloten we ergens te gaan eten. Het werd een restaurantje ergens langs de rivier. Dit bleek geen super goedkoop plekje te zijn (waar we toch stiekem op gehoopt hadden) en de service was niet supergoed, maar het eten was smakelijk en dus: Respect!

Na gegeten te hebben besloten we extern een ijsje te gaan halen en liepen we richting de “grote markt”. Inmiddels onder het genot van een bakje Italiaans schepijs liepen we langs winkeltjes en belandden we uiteindelijk bij het grote marktplein. Daar stond een Hongaars bandje op te treden wat ons erg deed denken aan de Griekse inzending van het Eurovisie Songfestival. De band heette Bohemian Betyars en ik raad aan om het om youtube op te gaan zoeken! Een leuk bandje die gipsy, ska en reggae invloeden heeft. Na dit optreden zijn we weer terug gegaan naar het hostel alwaar wij in onze teleurstellende bedden gingen slapen. Dit lukte uiteindelijk wel omdat we wederom gesloopt waren.

Vorige dag                                                                                                  Volgende dag

Reacties zijn gesloten.