29 juli 2013

Vandaag is het dan eindelijk zo ver: Missie Vlugge Japie is in uitvoering! Om 08:00 uur werd ik opgehaald door Michel en zijn moeder die ons naar Haarlem Centraal bracht. Hier vertrok onze eerste trein van de vele die nog gingen volgen. Om 08:33 hadden we de sneltrein naar Amsterdam Centraal, maar niet voordat Michel nog even wat geld had uit de muur had getrokken. In Amsterdam hadden we een DeutscheBahn (DB) trein richting Duitsland en toen vonden we dat de reis écht was begonnen.

Vlak voor Apeldoorn kwam de conductrice langs en vroeg naar de kaartjes. We konden op 1 kaartje reizen door een actiekaart die Michel had, maar toch moest hij zijn Interrail kaart laten zien. Blijkbaar kon hij alleen tot de grens mee reizen en moest hij vanaf de grens tot Bad Bentheim een ticket hebben. Dit was zijn Interrail kaart. Daarbij kwam de opmerking dat wij de gehele kaart moesten invullen. Terwijl wij dachten dat we alleen het ticket zelf moesten invullen. Ik had het zelf wel ingevuld, maar meer omdat ik dan kon zien hoe laat alle treinen gingen. Dit bleek echter niet goed te zijn. Ik had alleen de vertrek- en eindbestemming ingevuld, maar dit moest je per trein apart doen.

Om 11:20 waren we aangekomen in Duitsland bij het station Bad Bentheim. Hier konden we voor het eerst even onze benen strekken om vervolgens door te reizen naar de tweede overstap: Osnabrück Hauptbahnhof. Hier zouden we onze laatste reiskompaan Len treffen. Hij kwam vanuit Leuven in België.

Om 12:09 arriveerden we op station Osnabrück en daar troffen we Len volgens plan aan. Tot onze stomme verbazing had hij een koffer bij zich die ongeveer een kwart van de grootte was dan de koffers van Michel en mij. Na een paar vragen kwamen we erachter dat hij toch echt alles in die koffer had zitten wat hij mee wilde nemen en dus gingen we verder!

Om 12:20 stapten we in de veel te volle InterCity-Express (ICE) naar Hamburg en hierin moesten we op de grond zitten. Dit ritje duurde een uur en drie kwartier en toen waren we blij dat we op onze laatste tussenstop konden uitstappen: Hamburg. Hier gingen we plekken reserveren voor onze latere reis van Berlijn naar Warschau. Met onze zware koffers gingen we met de roltrap omhoog en liepen we naar de informatiebalie. Hier stond een vriendelijke man die ons jammer genoeg doorverwees naar het ticketcentrum aan de andere kant van het station. Er was geen roltrap naar beneden en dus moesten we met de zware koffers de trap af om vervolgens wel weer met de roltrap omhoog te gaan. Boven aangekomen moesten we een stukje naar rechts lopen, toen konden we bij het ticketcentrum een nummertje trekken om vervolgens te gaan wachten op onze beurt. Wij hadden nummertje 260 en op het bord stond 250 en dus moesten we nog even wachten. 251, 252, 253 …… 260 en toen waren we aan de beurt! We werden geholpen door een vriendelijke dame die onze reserveringen zo kon doorvoeren. Het kostten ons €4,- per reservering en dit vonden we niet duur!

Nadat we plaatsen hadden gereserveerd voor Berlijn-Warschau kregen we de vraag of er nog meer was. Na kort overleg besloten we ook te reserveren voor Kopenhagen-Berlijn omdat het in Duitsland altijd heel druk scheen te zijn in de treinen en dat iedereen standaard reserveert. Dit hadden we inderdaad meegemaakt vanaf Osnabrück!

We hadden nog 45 minuten voordat onze trein zou vertrekken en dus besloten we in de buurt van Hamburg Hauptbahnhof een terrasje op te zoeken. Daarnaast was een toiletbezoekje ook geen overbodige luxe! Helaas vonden we geen leuk terrasje en moest de plaatselijke McDonalds maar als toilet fungeren. Eenmaal terug op het perron gingen we op een bankje zitten en daar hoorde ik zo waar het eerste Deens van de vakantie! Ik had toen voor het eerst het gevoel dat ik op vakantie was.

Toen we de trein in stapten van Hamburg naar Kopenhagen hadden we het geluk dat we een net niet zitplaats naast de bistro konden bemachtigen. Hierdoor konen we nog enigszins relaxed in de trein verblijven. Deze rit zou rechtstreeks naar Kopenhagen gaan in zo’n 5 uur. Na enige tijd besloten we een biertje te bestellen bij de bistro nadat een hoop Engelsen ons voor gingen!

Vlak nadat we station Puttgarden waren gepasseerd werd er omgeroepen dat we de trein zo moesten verlaten, omdat we niet in de trein mochten blijven tijdens de bootovertocht?! Dus… we bleken ineens mét de trein op een boot te staan die ons Denemarken in zou brengen. Nadat we wat mooie kiekjes op de boot hadden geschoten moesten we de trein al weer in en vervolgden we onze reis in Denemarken naar “Huvudstaden København”.

Het is inmiddels 20:14  en we zijn eindelijk aangekomen op de eerste plaats van bestemming! Na wat gekloot met de plaatsbepaling hadden we de juiste straat gevonden om ons te kunnen navigeren en 10 minuten later waren we bij het Hotel Jørgensen. Nadat we daar waren ingecheckt en onze kamer in liepen kregen we het een beetje benauwd… Letterlijk! Het was namelijk alsof de kachel aan stond zo warm was het in de kamer. Er werd snel even opgefrist voordat we lekker ordinair bij de Mac op de hoek gingen eten. Daarnaast maakten we royaal gebruik van het daar aanwezige gratis Wi-Fi! Nadat we de burgers weg hadden geschransd en het thuisfront hadden geïnformeerd keerden we naar het Hostel.

Bedden opgemaakt en al waren klaar om te gaan slapen. Toen er werd geprobeerd de deur van onze kamer te openen. Dit lukte niet want wij hadden deze op slot gedaan. Daarna werd de deur echter met een sleutel opengemaakt en er kwam een voor ons onbekende man naar binnen. Deze man stelde zich voor en uiteraard deden wij dit ook. Spijtig genoeg vergaten we zijn naam en doopte hem om tot “Japie” naar de missie “Vlugge Japie” die wij vanochtend waren begonnen. Hij bleek overigens een Ier te zijn die vaak alleen reisde en elk jaar een andere Europese stad aan te doen en dit jaar was Kopenhagen aan de beurt. Japie besloot nog even het centrum in te gaan, maar wij gingen naar de binnenkant van onze oogjes kijken.

En zo kwam er een einde aan Dag 1 van Vlugge Japie! Morgen half 8 op om te beginnen met het eigenlijke sightseeing!

PS:

We hadden ruim 5 uur naast een meisje gestaan zonder ook maar enig woord of gebaar uit te wisselen. Wat volgens ons ook niet hoogst nodig was aangezien zij:

A: ook geen aanstalten tot converseren maakte;

B: ze niet bijster sympathiek over kwam op ons.

Het was een meisje waarvan wij dachten dat ze alleen reisde, ze sprak Duits en ze had drie koffers bij haar. Bij uitstappen hadden we geen zin om ineens wel sociaal te zijn en liepen we heel sneaky met onze eigen zware koffers het perron af naar de uitgang van het station.

Volgende dag

Reacties zijn gesloten.